12 Ocak 2010 Salı

Özlem!

Haytam
minik bir bebektin geldiğinde,minicik...korkardım ezmekten seni almazdım yanıma kapıda miyavladığın zamanlarda o kadar küçüktün ki korkardım canını acıtmaktan
minicik akıllımı akıllı bi bebektin
ilk gün seni minicik bir kutuda almıştım kucagıma sonra vapura binip senin için kıtalar aşan bi yolculuga çıkmıştık sen çok acıkmıştın yolda tüm masumluğunla yemek dilenmişti o minicik agzın benden:)
hemen doyurmuştuk karnını ve uyumuştun ilk deniz yolculuğunda...
evimize gelmiştik sonra ilk geceden beri benimle yatmış benimle uyanmış benimle üzülmüştün...
nasıl duygusaldın sen bebegim nasıl masumdun oğlumdun...
işten-okuldan koşa koşa eve gelirdim ilk zamanlar yalnız kalma korkma diye
sonra büyüdün büyürken her bebek gibi hastalandın hatta 6 ay hapşurdun tüm evde hapşuruklarının izi vardı:)
kocaman bi adam oldun,erkektin artık ama ben senin bir yavrun olmasına izin vermedim ne büyük bi hata etmişim:(
sonra işlerim arttı sen daha çok yalnız kalmaya başladın evde üzülmeye başladın aglamaya hatta kötü dönemler geçirdim sana kızdım senle kavga ettim oysa senin suçun günahın yoktu ki ne kötü anneymişim ben
şimdi ise yoklugun nasıl canımı acıtıyor bir bilsen melegim nasıl özlüyorum seni keşke olsan şimdi yanımda yine uyutmasan beni,arkamı dönsem kafama çıksan yine kokumla uyusan,sana sarılsam,öpsem,konuşsak seninle uzun uzun,banyo yaptırsam sinirlensen bana,tuna balıgı alsam sonra mutlu etsem seni hatta tadını çıkara çıkara önce balık için yalvarttırsam seni gülsek sonra:( ama yoksun ki şimdi çok daha iyi bakılan bir yerdesin biliyorum ve çok seviliyorsun ama anneni unutmadın dimi...unutmadın dimi anneni oğlum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder