2 Haziran 2010 Çarşamba

Hayat mı kirlendi, biz mi büyüdük...

Hayat mı kirlendi, biz mi büyüdük...
Ya da hep mi kirliydi sokaklar,hep mi kirliydi insanlar...
Canım acıyor,insanlara her güvendiğimde canım yanıyor...
Önceleri temiz gelirdi hayatlar,aşklar masum gelirdi,masum gelirdi el tutuşmalar,şimdiler de can yakıyor her seferinde gördüğüm sahneler...
Hep derler ya önceden böyle miydi?
Değilmiş,sabırlıymış insanlar,aşklar iki günlük değilmiş,gün ağrıncaya kadar değilmiş dokunmalar bir ömürmüş...Bir ömür severlermiş büyüklerimiz eşlerini,hiç bırakmazlarmış tuttukları elleri,beyaz girip beyaz çıkarmış gelinler...
Şimdilerde etrafa bakıyorum daralıyorum,sokaklarda dolaşıyorum, bazen insanları seyrediyorum,anlamaya çalışıyorum,bir cafede bir çocuk bir kıza bir şeyler anlatmaya çalışıyor ''sandığın gibi değil'' diyor...
Evet sandığım gibi değilmiş hiçbir şey ya hiç büyümemeliymişim ya da kirlenmeliymişim bu şehirde acı çekmemek için...
Nefes alamıyorum bazen,hıçkırıklarım boğazıma düğümleniyor,haykırmak,haykırmak ve susmamak istiyorum...Tüm pislikleri kusmak istiyorum insanların yüzlerine,eskisi gibi ne geliyorsa içimden öyle yaşamak istiyorum ama olmuyor...İzin vermiyorlar...
Dost sandıkların bile gün geliyor arkandan vuruyor ve biliyor musun bir gülümseme yetiyor affetmeme,bir özür yetiyor her şeyi silmeme...
Ama yine de her şeye rağmen hala beyaz hayallerim var ve izin vermeyeceğim kirletmenize...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder