14 Haziran 2010 Pazartesi

Suskunluğum...

Suskunluğumun bir nedeni var...
Suskunluğumun nedeni sensin,sensin cümlelerimi bitiren,sensin içimde kopan fırtınaların nedeni...sensin yüreğimdeki kasırga...
Sensizlik bu suskunluğa neden...
Oysa ne çok isterdim kelimelerim sadece senli olsun,gülümsemem seninle renklensin,baktığım yerde sen,duyduğum ses de senin tının olsun...
Ne çok isterdim,sadece senin olduğun bir İstanbul'da yaşamayı,senin olduğun mavilere dalmayı,senin rüzgarınla savrulmayı...
Ne çok isterdim bindiğim vapurlarda senin elini tutmayı,seninle bakmayı kız kulesine...
Dedim ya suskunluğumun nedeni sensin...Bırak sessiz kalsın haykırışlarım,senli olmadıktan sonra sessiz olmuşum ne çıkar...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder