30 Ağustos 2010 Pazartesi

Sadece Bir An

O gün nerdeydim hatırlamıyorum, nasıl gelişti olaylar hiç hatırlamıyorum, tek hatırladığım buz gibi bir bir soğukluk yüreğimde ve yanımda dostlarım, beni teselli etmeye çalışan...
-Sen en azından şanslısın diyor, 6 yaşındaydım daha okula annem zorla gönderirdi, gitmek istemezdim babamdan bir adım uzağa, biliyordum hastaydı ve birgün geldiğimde o yatakta olmayacaktı,göremeyecektim bir daha...
Ben görmeden götüreceklerdi ve yetişemeyecektim.
En azından şanslısın diyor hala babana 'Seni Seviyorum' diyebilirsin. Duyurabilirsin sesini,tutabilirsin elini,son defa söyleyebilirsin içindekileri..
Oysa ben ne konuşabildim babamla, ne öpebildim ellerinden...

-Haklısın diyorum sessizce duydu mu hiç bilmiyorum,gözlerim şişmiş,dudaklarım kurumuş çıkmıyor sesim, bir şeyler düğümlenmiş boğazıma içimde söylemek istediklerim var ama anlatamıyorum...

Diğeri başlıyor sonra bak diyor 11 ay arayla hem annemi hem babamı kaybettim ve hala ayaktayım, diren biraz ne bu güçsüzlük,kendine gel baban hala içerde ve hala kalbi atıyor...

Dayanamıyorum konuşmalara, yoğun bakıma doğru yürümeye başlıyorum, aklımdan neler geçmiyor ki kavgalarımız,asiliklerim,gözyaşlarımız,mutluluklarımız,yılbaşında babamın getirdiği pastalar,yaptığı enfes balıklar,bana ilk attığı tokat ve 1 ay onunla hiç konuşmamam sonra özür dilemesi ve yalvartmam üzerine barışmamız ve daha neler neler...

Odaya girmek istiyorum almıyorlar, yalvarıyorum çok az, kısacık da olsa göreyim...
-'Peki' diyor doktor...Çok kısa...

Odaya giriyorum ama tutamıyorum ki kendimi, dökülüyor gözyaşlarım istemesem de...Söylemek istediğim o kadar çok cümle var ki...ama çıkmıyor hiç biri...çıkmıyor kahrolası dudaklarımdan...

Çıkıyorum...Arkadaşım o benim de babam diyor 11 ay önce kaybettiği babası yerine koymuş babamı,babamız olmuş artık...

Günler nasıl geçti hatırlamıyorum 1 aya yakın yoğun bakımda yatan babam ve yanında bizler...
Ve en kötüsü onsuz geçen ilk bayram...
Canım nasıl yanmıştı anlatamam, sanki eksikti bir yanım, sanki bayram değil de cenaze eviydi...Ama Allah'ıma şükür babam o hastaneden sapasağlam çıktı, şimdi yanımızda, yine arada tekliyor kalbi, yine arada korkutuyor bizi...Ama önemli olan şuan yanımda, hala ona onu nasıl sevdiğimi söyleyebiliyorum...Geç kalmadan siz de yapın bunu, söyleyin sevdiğinizi sevdiklerinize, kaybetmeyi beklemeyin...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder