10 Mart 2012 Cumartesi




Kaybolan Yıllar
Dönüşü yok beraberce karar verdik ayrılmaya
Alışmalı arkadasça yolları ayırmaya
Şimdi artık göz yaşları gereksiz akmamalı
Alışmalı kendi yaramizı kendimiz sarmaya
Şimdi artık kelimeler yetersiz anlamı yok
Yitirmişiz anılarla beraber faydası yok
Gel bunları bırakalım artık bir tarafa
Gerçeği görmeliyiz dostum baska çaresi yok...

Ne güzel bir şarkıdır,ne güzeldir söyleyenin sesi ve ne güzeldir dinleyip anılara dalmak...Fakat tek kötü yanı gerçekten bir şeyleri kaybettiğinin farkına varmaktır,gerçekten kaybettiğinin...
Zamanı kaybettiğinin,günlerini kaybettiğinin,dostlarını,dost sandıklarını kaybettiğinin farkına varmaktır...
Belki kardeşlerini kaybettiğinin,belki aileni kaybettiğinin ve belki de üç kuruş etmeyen insanlar için yıllarını kaybettiğinin farkına varmaktır ...
Ve sonra dönüp anlamsızca geçmişe bakmaktır kaybetmek,kafanı çevirip bunun için mi demektir,bunlar için miydi onca çaba...Ve bunlar için miydi onca kaybedilen zaman...
Bazen bir gülümseme ile başlar o zaman kayıpları,bazen bir kavgayla ve bazen sadece uzanan bir eldir aslında hesapsızca tuttuğun...
Bazen o el uzun yıllar bırakmaz elini,uzun yıllar bir telefon kadar yakındır,uzun yıllar sadece bir ses uzaktadır...
Ve bazen de bir o kadar uzaktır...
Bazense sen ne kadar yakınsan, o kadar uzaktır o el tıpkı şuan gibi...
Bazen insanlar değişir,bazen sen değişirsin,anlamsızlaşır dünya,senin için anlamlı olan herşey bulanıklaşır birden...
Değersiz hissedersin kendini,kendine kızarsın onca çaban için,kızarsın,kızarsın,kızarsın...
O kadar çok verirsin ki kendinden bazen sen olmaktan çıkarsın,o kadar çok istersin ki mutlu etmeyi ve mutlu olmayı,onlar değilde sen mutlu olduğunda o mutlu etmek istediklerin sırtını döner sana...
İstemez onlardan daha çok mutlu olmanı ve istemez yüzündeki o sonsuz gülümsemeyi...
Ama sen yine de her şeye ragmen el uzatırsın sevdiklerine birlikte mutlu olmak,birlikte ayağa kalkabilmek için...ama ellerinin tersiyle itilirsin hayatlarından...çünkü sen artık onlardan bir adım öndesindir...
Ne yazık, oysa biz birlikte de mutlu olabilirdik dersin...
Birlikte de adım atabilirdik yürüdüğümüz yolda,o yıllar önce uzatılan el hala avuçlarımda olabilirdi...
Nedensiz kaybettik biz,nedensiz duvarlar koyduk araya,nedensiz,hiç nedensiz...
Ufaldı,küçücük kaldı anılar...
Ufaldı,toz oldu kaya gibi sağlam dostluklar...
Ufaldı,kayboldu yıllar...
Şimdi ne desem boş,o kadar yetersiz,o kadar anlamsız ki herşey...
Şimdi kendi yaralarımızı kendimizin sarma zamanı...
Ve şimdi sessizce gitme zamanı...yaşanan tüm yıllara inat...
Kaybolan yıllarıma inat...
Ve kaybolan tüm dostluklara inat...Hala ayaktayım,hala güçlüyüm...